115 гадоў таму, 14 студзеня 1907 года (1 студзеня па старым стылі), была афіцыйна адкрытая Балагое-Сядлецкая чыгунка, якая мела працягласць 1099 кіламетраў. Магістраль пачыналася са станцыі Балагое на Пецярбурга-Маскоўскай чыгунцы, праходзіла праз Вялікія Лукі, Полацк, Ліду, Ваўкавыск, Гайнаўку, і заканчвалася ў Седльцах. Адначасова пабудавалі галіну Масты — Гродна.
Балагое-Сядлецкая чыгунка была пабудаваная са стратэгічнымі мэтамі. На выпадак вайны Расійская Імперыя мусіла мець яшчэ адну магістраль да магчымага тэатру вайны з Нямеччынай. Пазыку на будаўніцтва дала Францыя, якая ў той час была саюзніцай Расіі. Чыгунка была разлічаная, каб у выпадку вайны прапускаць па 48 пар цягнікоў у суткі. У мірны час па ёй грузаў вазілі нямнога. Па ўсёй даўжыні лініі хадзіў адзін пасажырскі цягнік Санкт-Пецярбург — Седльцы.
Тым не менш, чыгунка гэтая паспрыяла развіццю эканомікі рэгіёна, праз які яна прайшла. Гарады каля вузлавых станцый моцна разрасталіся, а каля меншых станцый узнікалі новыя мястэчкі.
Цяпер гістарычная Балагое-Сядлецкая чыгунка знаходзіцца на тэрыторыі трох дзяржаваў. Праз беларуска-расійскую мяжу цягнікі па ёй не ходзяць зусім. Праз беларуска-польскую мяжу ходзяць толькі грузавыя цягнікі, перавозяць найбольш вугаль і драўніну. Польскія чыгункі маюць шырыню каляіны 1435 мм, а беларуская — 1520 мм, таму на памежных станцыях Свіслач і Семяноўка грузы даводзіцца перагружаць з беларускіх вагонаў у польскія і наадварот.
У апошнія гады вядзецца мадэрнізацыя польскага ўчастка былой Балагое-Сядлецкай чыгункі. У чэрвені 2021 года стала магчымым даехаць цягнікамі Інтэрсіці з Гайнаўкі да Варшавы, а 1 студзеня 2022 года аднавіўся рух рэгіянальных цягнікоў з Чаромхі праз Гайнаўку да Семяноўкі.
У ХХ стагоддзі Балагое-Сядлецкая чыгунка, як і ўвесь гэты рэгіён, была месцам ваенных дзеянняў. Яе станцыі часта мянялі дзяржаўную прыналежнасць, за іх ішлі баі, бамбардзіроўкі з паветра і дыверсійныя напады.
Складаную яе гісторыю сімвалічна адлюстроўвае малюнак, надрукаваны ў часопісе «Tygodnik Ilustrowany», №33 за 1919 год. На ім польскія жаўнеры здымаюць з вакзала ў Юрацішках каля Ліды шыльду на нямецкай мове, пад якой бачная шыльда па-руску, — каб павесіць шыльду на польскай.
Будынак вакзала ў Юрацішках, нягледзячы на ўсе войны, захаваўся да сённяшняга дня, а назва станцыі на ім падпісаная цяпер па-беларуску.
