MOST спытаўся ў беларусак, якія жывуць у Польшчы, чым палякі адрозніваюцца ад беларусаў, а чым падобныя да іх.
«З дзецьмі не сюсюкаюць, а захапляюцца іх здольнасцямі»
Беларуска Ганна лічыць, што палякі больш нацыянальна-арыентаваныя за беларусаў, бо ў сваёй большасці ведаюць гісторыю сваёй краіны. Акрамя гэтага, на яе думку, палякі даволі салідарныя: уяўляюць, што адбываецца ў Беларусі і з эмпатыяй ставяцца да падзей на нашай Радзіме. Але Ганна сустракала і тых, хто крычалі: «Wypierdalaj!».
— Палякі гавораць кампліменты з усмешкай на губах: хваляць за добры ўзровень польскай мовы, а яшчэ зачароўваюцца маім капялюшыкам. З павагай ставяцца да людзей любога ўзросту — з дзецьмі не сюсюкаюць, а захапляюцца іх здольнасцямі і проста тым, што такія добрыя дзеткі існуюць. Яшчэ талерантнасць: наяўнасць ЛГБТК-кам’юніці дазваляе пачувацца лепей, бо можна быць, кім хочаш. І апошнія, на маю думку, адрозненні — унутраная свабода і ўменне адпачываць.
Да агульнага, на што Ганна звяртае ўвагу, можна аднесці супольную гісторыю і шматлікія тэмы для размовы; яшчэ мовы досыць падобныя, што значна палягчае вывучэнне польскай. Акрамя гэтага, беларуска адзначае імкненне да абароны сваіх правоў, хаця ў палякаў і дэмакратыя. І рэлігія ў абедзвюх краінах мае ўплыў на штодзённае жыццё, розніца толькі ў тым, што ў Польшчы — касцёл, а ў Беларусі — болей царква і паганскія святы.
«Такога я не магу ўявіць у Польшчы. Чалавечая годнасць — галоўнае»
— Мы ехалі аўтобусам з Мінска ў Польшчу, — дзеліцца Вольга. — Разам з дзецьмі я сядзела спераду каля кіроўцаў і стала сведкай цікавай гісторыі. Калі аўтобус мусіў быў ад’язджаць, забегла жанчына і стала прасіць кіроўцаў пачакаць хлопца, які спазняўся на пятнаццаць хвілін. Кіроўцы пагадзіліся і сказалі жанчыне, дзе будзе стаяць аўтобус. Праз пятнаццаць-дваццаць хвілін падышоў хлопец. Пабачыўшы яго, кіроўцы пачалі вырашаць між сабой, хто будзе «пясочыць» яго, — распавядае беларуска. — Адзін кажа: «Я».
Як толькі хлопец увайшоў у аўтобус, той кіроўца пачаў лаяць яго, сказаў, каб хлопец усю дарогу сядзеў ціха і не высоўваўся. Той, шчаслівы, што аўтобус дачакаўся яго, пайшоў у салон. У Польшчы я не магу такое ўявіць. Тут кіроўца ніколі не чакаў бы, але не стаў бы і абражаць. Спакойна сказаў бы: «Не» — і паехаў бы. Чалавечая годнасць — галоўнае. А беларусу ўсё адно, што скажуць, як абразяць — абы выканалі просьбу.
«Беларусы намагаюцца паказаць сваё жыццё лепшым, чым яно ёсць насамрэч»
На погляд беларускі Кацярыны, палякі і беларусы моцна адрозніваюцца. Палякі, мяркуе дзяўчына, «шумныя», што яе часам стамляе, але пры гэтым, у адрозненне ад беларусаў, яны лёгка заводзяць шчырую размову на вуліцы ці ў грамадскім транспарце. Не шугаюцца, калі звяртаюцца да іх. Могуць проста ўсміхнуцца і зрабіць камплімент.
— Усё, што тычыцца тэмы прыгажосці, палякі ў большасці не разумеюць, не ўмеюць працаваць у гэтай сферы, у адрозненне ад беларусаў. Яшчэ заўважыла такую розніцу: палякі не намагаюцца красавацца, ім зусім не абавязкова выстаўляць сваё жыццё напаказ у сацыяльных сетках — напрыклад, «зачыкініць у сторыз» вячэру ў шыкоўным рэстаране ці як муж падарыў кветкі. У той самы час беларусам неабходна ўхваленне публікі і калі-нікалі паказваць сваё жыццё нават лепшым, чым яно ёсць насамрэч.
Яшчэ Кацярына вылучае стаўленне да жывёл — на яе думку, у палякаў яно лепшае. Галоўным паказчыкам гэтага з’яўляецца мінімальная колькасць бяздомных гадаванцаў: бадзяжных сабак беларуска не бачыла ўвогуле. Да жывёл з прытулкаў тут ставяцца як да дзяцей і ад патэнцыяльных гаспадароў патрабуюць усе неабходныя ўмовы для іх.
«Палякі любяць ва ўсе стравы дадаваць воцат»
— Адно з відавочных адрозненняў у тым, што палякі любяць ва ўсе стравы дадаваць воцат, — расказвае беларуска Наталля. — Да марынаду, мабыць, і нармалёва, але да селядца, шпротаў, салату і нават халадніку — гэта ўжо занадта. Шмат год не было пякоткі, а тут кожны раз пры набыцці прадуктаў нібы гуляю ў нейкую латарэю. Яшчэ палякі больш любяць сабак, чым катоў, а пошта зачыняецца тут а 18:00. Ніяк не магу прызвычаіцца да апошняга.
Агульнае Наталля заўважыла вельмі цікавае: стасункі з півам. Па меркаванні беларускі, і ў палякаў, і ў беларусаў гэтыя стасункі падобныя да кахання. А часам дзяўчыне здаецца, што палякі выходзяць на новы ўзровень гэтых стасункаў — шлюбны.
