У 1939 годзе, за пару месяцаў да пачатку ІІ Сусветнай вайны, чытач «Chryścijanskaj Dumki» апісвае Беласток і прысутнасць беларушчыны ў ім.
«Беласток – асаблівае места. Ня надта даўна ён быў дужа малым. Старыя людзі помняць, як там, гдзе цяпер стаяць камяніцы, было балота ані прайсьці. Сто гадоў з нечым, як Беласток пачаў узрастаць і фабрыкі тут загудзелі. Даўнейшыя вёскі кругом Беластоку цяпер перарабіліся ў прадмесьці. А як Пячуркі і Дайліды, дык і сяньня чыстыя вёскі, хоць яны і лічацца горадам.
Доўгі час расейскія гаспадары перараблялі наш Беласток і ягоныя прадмесьці на на свой расейскі лад. Сягоньня надта малы сьлед астаўся па гэнай іхняй рабоце. Нашы людзі лёгка не зьмяняюцца. Бо натуру чалавека сапраўды зьмяніць ёсьць цяжка! Я хаджу па беластоцкіх прадмесьцях і мне кідаецца ў вочы стары там беларускі характар, як людзей так і спосабу іх жыцьця. Слабада, Антанюк, Скарупы і інш. прамаўляюць за беларускім характарам у Беластоку. Старэйшыя людзі гавораць тут пабеларуску.
Апошнімі гадамі на беластоцкіх прадмесьцях заснавалася надта многа “сьвятліц”. Часта мы туды трапляем, слухаем радыя і папольску чытаем. Дзеці нашы вучацца ў польскіх школах і многія зь іх ужо далёка адышлі ад свайго роднага беларускага. Цяпер па нашых прадмесьцях сапраўдная мешаніна».
V. D, Chryścijanskaja Dumka, Nr. 12, 1939.
