Памятаеце, як беларуска, якая жыве ў Польшчы, шукала па чатах мужчыну, які б мог стаць сябрам яе сямігадоваму сыну? Многія ставіліся да гэтай ідэі скептычна, але яна дала плён. На аб’яву адгукнуўся гувернёр, які зусім нядаўна апынуўся ў вымушанай эміграцыі. Як адбылося знаёмства і ці прыняў мужчыну маленькі Цімафей, усе трое ўдзельнікаў гісторыі расказалі MOST.
У траўні 2024 года ў тэлеграм-чаце «Бацькі Беластока» MOST заўважыў незвычайную аб’яву: эмігрантка Валерыя Шкода шукала мужчыну, які мог бы праводзіць час з ейным сынам, займацца «мужчынскімі справамі» і падаваць добры прыклад. Час мужчыны беларуска была гатова аплачваць. У жанчыны двое дзяцей, але сябра-мужчыну яна шукала менавіта хлопчыку.
Валерыя: «Даволі лёгка і хутка знайшлі кантакт, дзецям ён спадабаўся»
Валерыя прызнаецца: калі публікавала аб’яву, хвалявалася, што атрымае хвалю хэйту і не знойдзе патрэбнага чалавека. Але пост заўважыў беларус В.Н. (сваю асобу ён не раскрывае, паколькі ў Беларусі засталіся родныя). Жанчына кажа, што ён быў адзіным, хто адгукнуўся, і так супала, што ён «на сто адсоткаў адпавядаў патрабаванням»: узрост 25-40 гадоў, валоданне беларускай або ўкраінскай мовай, адсутнасць шкодных звычак.
— Я, шчыра кажучы, была здзіўленая, бо да таго думала, што такіх людзей не існуе, кажа Валерыя. — Спачатку мы з ім сустрэліся, пазнаёміліся, пагаварылі пра жыццё-быццё, а па дарозе дадому забралі дзяцей, і ён нас праводзіў дадому. Дзеці ўзялі яго пад рукі з двух бакоў. Я засталася за імі і з усмешкай спыталася: «Калі мама ўжо вольная і не патрэбна, то магу ісці гуляць?»
Па словах беларускі, ейныя дзеці былі вельмі зацікаўленыя новым чалавекам: размаўлялі з ім, а дачка ў нейкі момант пачала цягнуцца да яго і прасіцца на рукі.
— За тры месяцы мы ўжо паспелі адсвяткаваць дзень нараджэння В.Н. Правялі яго ў Супраслі, дзе сплаўляліся на байдарках. Ціма плыў з В.Н., я — з Міркай (дачка Валерыі. — Заўв. MOST). Увогуле лета разам з В.Н. атрымалася насычаным вандроўкамі і падзеямі.
Валерыя не скрывае задаволенасці ад назірання за тым, як В.Н. «падае Цімафею прыклад сапраўднага мужчыны, клапоціцца пра нас, гатуе дзецям ежу, дорыць мне кветкі, праводзіць час з намі».
— За амаль чатыры гады эміграцыі я прайшла праз цяжкія пераезды, стрэс, пошук сябе, сяброў, працы, кватэры… Таму разумею, як цяжка перажываць гэта ўсё аднаму і вельмі рада, што магу дапамагчы яшчэ камусьці хутчэй адаптавацца ў Польшчы, — адзначае беларуска. — Зараз я спакойна магу пакінуць дваіх дзяцей на В.Н. і паехаць па сваіх справах, альбо проста пабыць сам на сам і адпачыць. Я ўпэўненая, што ім цікава разам, бо ў мужчыны ёсць досвед, рэсурс і жаданне праводзіць час з дзецьмі.
В.Н.: «Дзякуючы Валерыі і ейным дзецям, мая адаптацыя ў чужой краіне праходзіць лёгка»
В.Н. прыехаў з Беларусі ў Беласток вымушана. Пра публікацыю Валерыі ён даведаўся ад жонкі свайго даўняга прыяцеля.
— Я сумняваўся, ці варта адгукацца на прапанову, бо трохі не падыходзіў па ўзросце, — згадвае мужчына. — Але вырашыў усё ж рызыкнуць, бо [падыходзіў на ўсіх астатніх крытэрыях]: маю траіх дарослых дзяцей, размаўляю на беларускай мове і не маю шкодных звычак. Дзеці прынялі мяне [ў першую ж нашу сустрэчу]: яны былі шчыра радыя і пастаянна пыталіся, калі я прыйду яшчэ.
В.Н. кажа, што падчас наступнай сустрэчы яны разам з Валерыяй і дзецьмі хадзілі ў лес па маліны і купаліся ў рэчцы.
— Па дарозе назад я прапанаваў Цімафею сабраць для мамы кветкі. Ціма і Міра падхапілі гэту ідэю і з ахвотай назбіралі для мамы цэлы букет, — адзначае мужчына.
Па меркаванні беларуса, сямігадоваму Цімафею бракуе мужчынскай кампаніі і ўвагі. Мужчына заўважыў, што калі яны застаюцца сам на сам, хлопчык робіцца больш спакойным і разважлівым і з ім атрымліваецца даволі лёгка дамовіцца.
— Прайшло ўжо тры месяцы са дня нашага знаёмства. Дзякуючы Валерыі і ейным дзецям мая адаптацыя ў чужой краіне праходзіць лёгка, — кажа В.Н. — А зараз я без праблем застаюся нават з двума дзецьмі.
Цімафей: «Ніколі не забуду дзень, калі мы купілі 12 пачак марожанага і адразу ж іх з’елі»
Цімафей таксама з цеплынёй расказвае пра сумесны час.
— Калі мы пазнаёміліся з В. Н., я адразу сказаў, што люблю Lego і Minecraft, — кажа Цімафей. — Мы ўжо шмат чаго рабілі разам: каталіся на роварах, плавалі ў рэчцы, хадзілі ў McDonald’s і на розныя дзіцячыя пляцоўкі і нават ездзілі ў Элк на цягніку. Але я ніколі не забуду дзень, калі мы купілі 12 пачак марожанага і адразу ж іх з’елі! Мне падабаецца [праводзіць час] з В.Н., але без Міры: лепш, калі яна начуе ў бабулі ці няні.
Не забудзь падпісацца на MOST у Тэлеграм. Мы галоўнае медыя беларусаў у Польшчы.
