За працоўны дзень Максім траціць каля 2500 калорый і праязджае на ровары 50-70 кіламетраў. Ён студэнт польскага ўніверсітэта, але падпрацоўвае кур’ерам. Гэтая праца дазволіла нават накапіць на адпачынак у Італіі для дваіх — у падарожжа беларус адправіўся разам з жонкай. Колькі зарабляюць кур’еры і ў якіх умовах працуюць, ён расказаў MOST.
Максіму 22 гады. Ён дыстанцыйна паступіў у польскі ўніверсітэт — і прыехаў у Польшчу ў верасні 2025 года. Яму была забяспечаная стыпендыя ў памеры каля 2000 злотых, але, крыху прызвычаіўшыся да новай краіны, Максім заняўся пошукам працы.
Кур’ерскім службам заўсёды патрэбныя людзі, але, каб пачаць працу, трэба было інвеставаць грошы ў ровар і спецыяльную торбу. На гэта Максім патраціў 1300 і 50 злотых, адпаведна.
— Ровар можна купіць і за 300 злотых на olx (папулярная гандлёвая анлайн-пляцоўка ў Польшчы. — Заўв. MOST), — кажа Максім. — Я проста купіў ровар, які вельмі даўно хацеў.
«Не турбуе бензін па восем злотых»
Працэс афармлення на працу заняў менш за гадзіну, а з дакументаў спатрэбіліся толькі беларускі пашпарт і пасведчанне аб навучанні з універсітэта.
Кур’еры самастойна абіраюць, якім спосабам дастаўляць замовы — пешшу, на ровары ці на аўтамабілі. Максім, назіраючы за некаторымі калегамі, цешыцца, што абраў для сябе менавіта такі транспарт. Галоўнай перавагай ён лічыць мабільнасць, да таго ж не трэба купляць дарагое паліва.
— А ровар купіў адзін раз — і цябе не турбуе бензін па восем злотых, — смяецца хлопец. — Да таго ж я гляджу, у што ператварыўся мой ровар праз шэсць месяцаў актыўнай працы, і я не ўяўляю, што было б з машынай.
Замаўлялі выкінуць смецце і прывезці пакупку з секс-шопа
У асноўным Максім працуе праз аплікацыю Glovo, таму што адтуль паступае найбольшая колькасць заявак. Аднак часам хлопец прымае замовы з Uber і Wolt. Звычайна людзі замаўляюць ежу, але здараюцца і незвычайныя сітуацыя.
— Аднойчы мяне папрасілі выкінуць смецце, — усміхаецца хлопец. — У прыладзе было напісана pick up — тыпу «вазьмі». Я пачаў чытаць апісанне [замовы], а там напісана «Прашу выкінуць смецце». Я падняўся на паверх — а там сапраўды стаіць смецце. За гэтую замову мне заплацілі 12 злотых. Даволі добрая аплата.
Таксама Максіма прасілі забраць пасылку з пачкамата і нават прывезці замову з секс-шопа.
Максім перыядычна атрымлівае ад кліентаў чаявыя, але адзін выпадак яго напраўду здзівіў. Нехта замовіў макароны за 10 злотых, а чаявых пакінуў 20. Хлопец старанна павёз замову. На месцы яго сустрэла жанчына ва ўзросце.
— Я аддаў ёй замову, спусціўся — і яна выходзіць да мяне. Думаю: «Ну ўсё, будзе на мяне за штосьці лаяцца», — згадвае хлопец. — А яна кажа па-англійску: «Я там паглядзела, што дала недастаткова чаявых. Прабач. На, гэта ўсё, што я маю», — і працягвае мне руку з шасцю злотымі манетамі. Я з ёй паразмаўляў, [апынулася, яна з Амерыкі]. І сказала, што ў яе ёсць сябры з Беларусі.
«Браў самыя танныя пончыкі»
За працоўны дзень Максім праязджае мінімум 50 кіламетраў, максімум — 70. Паводле мабільнай аплікацыі, беларус траціць каля 2500 калорый. Такую фізічную нагрузку ён лічыць плюсам, паколькі яна дазваляе яму падтрымліваць добрую фізічную форму.
Перад працай кур’ер стараецца сытна паесці — менавіта гэта, паводле яго слоў, дапамагае не стамляцца надта хутка. Ён згадвае, як аднойчы выехаў на змену, лёгка паеўшы, — і праз пяць гадзін працы ледзь не страціў прытомнасць.
З сабой у дарогу Максім бярэ перакус — сушаныя фінікі, а таксама гатуе «ультракаларыйную жыжу», якую п’е падчас працы.
— 70 грамаў цукру на літр, адзін грам солі і адзін грам цытрынавай кіслаты, — дзеліцца ён рэцэптам. І дадае: — Раней браў яшчэ самыя танныя шакаладныя пончыкі з Lidl (сетка крам у Польшчы. — Заўв. MOST) — гэта таксама дапамагала.
«Цяпер заробку амаль няма»
У дзень Максім працуе ў сярэднім па чатыры-пяць гадзін. За гэты час ён паспявае выканаць 12 замоў. Паводле беларуса, гэта здавальняючая колькасць, але з пацяпленнем ён стараецца выконваць больш.
Заробак залежыць ад каэфіцыента, які ўсталёўвае служба дастаўкі. Каэфіцыенты зменныя — іх відаць перад пачаткам працы. Хлопец згадвае, што ў адзін дзень ён змог даставіць 15 замоў, але атрымаць усяго 115 злотых, а ў іншы — выканаць 11 даставак і зарабіць 135 злотых.
Зімой каэфіцыент быў вышэйшым — і за гадзіну атрымлівалася зарабіць 38 злотых. З надыходам вясны канкурэнцыя вырасла — і цяпер сума знізілася да 28 злотых.
— Цяпер працаваць — казка, але заробку амаль няма, — скардзіцца хлопец. — У студзені зарабіў 3800 злотых, а ў мінулым месяцы выйшла 2600.
«За што я аддаў 12 еўра? Гэта проста макароны са шкваркамі»
Дзякуючы нізкай канкурэнцыі ў зімовы перыяд Максім здолеў адкласці грошы на падарожжа ў Італію разам з жонкай. Яна таксама працуе, таму ўнесла і свой уклад у агульны бюджэт паездкі.
На востраве Сіцылія сям’я правяла дзевяць дзён і выдаткавала на падарожжа каля 2 тыс. еўра. Пералёт у абодва бакі абышоўся ў 730 злотых, арэнда апартаментаў — у 1600. Астатнія сродкі пайшлі на харчаванне і забавы.
Сняданкі ў Максіма з жонкай былі даволі простыя: яны пілі каву і елі бутэрброды — чыабату з сіцылійскай каўбасой.
— Кожны дзень абедалі ў рэстарацыях і аддавалі па 50 еўра, — згадвае хлопец. — Я браў усе стравы з меч-рыбай і хацеў пакаштаваць пасту карбанара менавіта ў Італіі, але яна мне не зайшла. За што я аддаў 12 еўра? Гэта проста макароны са шкваркамі.
Таксама маладыя людзі адкрылі для сябе і іншыя італьянскія прысмакі.
— Знайшлі тэмку заходзіць у кавярні, куды ходзяць звычайныя італьянцы, і купляць аранчыні — гэта шар з рыса ў паніроўцы, абсмажаны ў фрыцюры, а ўнутры — начынка, напрыклад рагу — фарш, таматная паста і гарох. Яны вельмі смачныя, нажорыстыя і каштуюць усяго 1,5 еўра. Плюс яшчэ еўра за амерыкана, — расказвае Максім.
Таксама яны пакаштавалі знакамітыя сіцылійскія апельсіны і наведалі мясцовы рыбны рынак. Там за два кілаграмы вялікіх сіцылійскіх крэветак, паўкілаграма чырвонай рыбы і столькі ж меч-рыбы пара аддала ўсяго 50 еўра.
«Навошта яшчэ нешта аддаваць?»
Акрамя знаёмства з італьянскай кухняй, Максім з жонкай шмат шпацыравалі па горадзе. Плаціць за экскурсіі асабліва не даводзілася, бо славутасці знаходзіліся ў пешай даступнасці.
— Проста ідзеш па горадзе — а тут рымскія разваліны, якім 1800 гадоў. Ну навошта яшчэ нешта аддаваць? — кажа хлопец. — Часта хадзілі на мора.
Таксама маладыя людзі наведвалі суседнія гарады. У Сіракузах яны пабывалі ў старажытнарымскім амфітэатры. Уваход каштаваў 15 еўра з чалавека.
А яшчэ ў беларусаў атрымалася падняцца на вулкан Этна. Аднак тут яны вырашылі абысціся без арганізаванай экскурсіі, каб зэканоміць грошы.
— Праваднік каштуе 50 еўра, фунікулёр — таксама 50 еўра, то-бок за дваіх — 100, — падлічвае Максім. — Праваднік без фунікулёра цябе не павядзе, таму мы самі пешкі падняліся на 3000 метраў.
Адпачынкам сям’я засталася задаволеная. Максім адзначае, што праца была таго вартая.
Вы можаце абмеркаваць гэты матэрыял у нашым Telegram-канале. Калі вы не ў Беларусі, пераходзьце і падпісвайцеся.
