Украінка Аліна і беларус Віктар (імёны змененыя) пазнаёміліся анлайн, сустрэліся ў Польшчы, а ажаніліся ў Грузіі. Аднак праз нявызначанасць у легалізацыі Віктара планаваць будучыню маладзёнам складана. Пра жыццё ў стане пастаяннага чакання Аліна расказала MOST.
З будучым мужам Аліна пазнаёмілася ў сацсетках. Некаторы час яны проста чыталі паведамленні адзін аднаго і абменьваліся каментарыямі.
— Нейкі яго каментарый мяне вельмі рассмяшыў. Я ўспомніла, што гэта ўжо не першы раз, і вырашыла напісаць яму асабіста, — успамінае яна.
На момант знаёмства Віктар ужо некалькі месяцаў жыў у Польшчы. Аліна ведала, што ён пакінуў радзіму праз страх перад магчымымі рэпрэсіямі.
— Ён распавядаў, што апошняй кропляй стаў напад Расіі на Украіну, у тым ліку з тэрыторыі Беларусі, а таксама саўдзел яго краіны ў гэтым, — кажа Аліна. — Для мяне як украінкі не было нейкай перадузятасці да яго як да беларуса, бо мы маем падобныя погляды.
Пасля доўгай перапіскі маладзёны ў верасні 2022 года сустрэліся ў Польшчы. А ўжо праз два месяцы пасля гэтага Аліна пераехала жыць у гэтую краіну.
— Я ехала без нейкага вялікага плана. Разумела толькі, што хачу жыць з каханым чалавекам і што разам мы лёгка справімся з усімі магчымымі цяжкасцямі, — кажа яна.
Шлюб паміж чаканнем
На пачатку 2023 года Віктар падаў дакументы на ВНЖ ад працы. Карты побыту ён чакаў амаль год.
— Памятаю, што справа пайшла хутчэй пасля таго, як ён напісаў ponaglenie (скаргу на зацягванне часу разгляду справы. — Заўв. MOST) дзесьці пасля васьмі месяцаў чакання, — успамінае жанчына. — Усе адразу неяк заварушыліся, рашэнне выдалі праз пару месяцаў, але атрымання самой карты побыту давялося чакаць яшчэ столькі ж.
У Польшчы малады чалавек працягнуў удзел у беларускім палітычным жыцці. Адну з ініцыятыў, з якой ён супрацоўнічаў, не хаваючы твар, пазней у Беларусі прызналі «экстрэмісцкай». Таму мужчына ў лютым 2025 года, прыкладна праз год пасля атрымання карты побыту, папрасіў у Польшчы міжнароднай абароны. З таго часу ён чакае рашэння, але пакуль справа не разгледжаная.
— Добра, што ў адносна стабільны перыяд мы паспелі злятаць у Грузію, каб ажаніцца, — сумна ўсміхаецца Аліна, маючы на ўвазе год паміж легалізацыйнымі працэдурамі. — У Віктара праз месяц скончыцца тэрмін дзеяння пашпарта, а яшчэ праз тры — той самай доўгачаканай карты побыту, — адзначае Аліна. — А навін па справе аб наданні міжнароднай абароны няма ўжо больш за год. І ты ўжо не можаш напісаць нейкі ліст, каб хоць неяк паўплываць на сітуацыю. Застаецца толькі чакаць.
«Жыццё сям`і нібыта не можа распачацца нармальна»
Аліна кажа, што ў падвешаным стане апынуўся не толькі яе муж, але і яна.
— Складана выйсці на новы ўзровень жыцця: думаць пра змену працы, машыну, уласнае жытло. Перад кожнай больш-менш вялікай пакупкай думаеш: а што, калі разгляд справы мужа скончыцца дрэнна і гэтыя грошы могуць спатрэбіцца: на адвакатаў ці, напрыклад, пераезд? — тлумачыць яна.
Паводле жанчыны, асабліва цяжка планаваць сямейную будучыню.
— Мы ўжо ў такім узросце, калі можна думаць пра дзяцей. Але цяжка гэта рабіць, калі ты не ведаеш, дзе сам будзеш праз дзень, месяц ці год, — кажа яна. — Таму прысутнічае адчуванне, што жыццё нашай сям`і нібыта не можа нармальна распачацца.
Аліна знаходзіцца ў Польшчы на падставе часовай аховы ўкраінцаў — так званага статусу UKR. Яна кажа, што тэарэтычна, калі б у яе нават узніклі праблемы з легалізацыяй, яна магла б вярнуцца дадому, але Віктар і ва Украіну паехаць не зможа.
— А плана Б ў нас, калі шчыра, няма.
«Усё робіцца неяк няпэўна, асцярожна, з аглядкай»
Аліна перажывае за стан мужа.
— Мне вельмі шкада, што, акрамя ўсіх іншых эмігранцкіх цяжкасцяў, яму даводзіцца яшчэ й чакаць дакументаў — без разумення тэрмінаў і выніку, — кажа яна. — Ён трымаецца, духам не падае. Але ўзровень трывожнасці і стомленасці высокі. Нават на выходных яму складана проста адпачыць, расслабіцца, — апісвае Аліна.
Гэта ўплывае і на іх паўсядзённае жыццё. Напрыклад, жанчыне часам не хапае сумесных актыўнасцяў.
— Я люблю адкрываць нешта новае — кудысьці хадзіць, ездзіць, лятаць. Віктар жа падчас чакання разгляду справы — што першай, што цяпер — не можа выязджаць з краіны. Ды й увогуле праз усе перажыванні часта ён проста не мае на гэта рэсурсу.
Пры гэтым Аліна падкрэслівае: яны намагаюцца не ставіць жыццё цалкам на паўзу.
— Мы жывём зыходзячы з таго, што можам рабіць цяпер. Жыццё не спыняецца цалкам, — кажа яна. — Часам мы падарожнічаем па Польшчы, муж паступіў тут ва ўніверсітэт. Але ўсё гэта робіцца неяк няпэўна, асцярожна, з аглядкай.
Вы можаце абмеркаваць гэты матэрыял у нашым Telegram-канале. Калі вы не ў Беларусі, пераходзьце і падпісвайцеся.
