У міжваенны перыяд многія жыхары Беластока і ваколіц выпісвалі беларускія газеты, якія выходзілі ў Вільні, а некаторыя пісалі туды свае карэспандэнцыі. Старыя газетныя нататкі паказваюць нам міжваенны Беласток праз прызму погляду тагачасных беларусаў. Вось што пісаў, напрыклад, беластоцкі беларус, імя якога мы не ведаем, у часопісе «Chryścijanskaja Dumka» ў пачатку 1937 года.
«Перад Калядамі надта добра ішлі фабрыкі і хто на іх рабіў, дык зарабіў крыху. Ткач зарабляе па 70 зл. у тыдзень, а снавальніца па 50 і 60 зл. Найбаявейшая ў Беластоку фабрыка ёсьць Шапіры. 500 рабочых на ей працуе. Рабочыя добра там аплачаны і добры там парадак.
А беларусам жыць у Беластоку цяжка. Я гэта раз неяк стаю на вуліцы і гавару па-беларуску з добрым і паважным чалавекам. А тады да нас падыходзе наш знаёмы і робе нам дакор: “Трэба ўжо забывацца гаварыць па-беларуску!” Мой чалавек гэны спужаўся гэтага, вушы стуліў, націснуў шапку, ды ад мяне ў ногі. Ён у Беластоку нейкім маленькім чыноўнічкам, дык трэба яму асьцерагацца.
У беластоцкіх польскіх кнігарнях няможна купіць беларускага календара. Мы з гэтым зьвяртаемся да крамаў жыдоўскіх. На кірмашох у нас грыміць шырока беларуская мова. У Беластоку надта-б зарабіў беларускі тэатр, каб ён аднекуль прыехаў да нас і папяяў-бы нам і павесяліў-бы нас. А то мы без беларускага прадстаўленьня ў Беластоку маркоцімся і сумуем».
B – n, Chryścijanskaja Dumka, Nr. 2, 1937.
