Камандзір батальёна «Волат» палка Каліноўскага з пазыўным «Брэст», ён жа Іван Марчук, загінуў у баях з расійскімі акупантамі пад украінскім Лісічанскам. Яшчэ два беларусы трапілі ў палон, чацвёра зніклі без вестак. Інфармацыю афіцыйна пацвердзілі ў Палку Каліноўскага.
Іван Марчук загінуў 26 чэрвеня пад Лісічанскам, але ў палку Каліноўскага распавялі пра гэта толькі 5 ліпеня — пасля публікацыі ў расійскіх тэлеграм-каналах «пакаяльнага відэа» з байцом палка Янам Дзюрбейкам, які трапіў у палон. Праз дзень расійскія прапагандысты выклалі яшчэ адно відэа з палонным беларусам — так стала вядома, што да акупантаў трапіў Сяргей Дзёгцеў.
Разам з Марчуком, Дзюрбейкам і Дзёгцевым з задання не вярнулася яшчэ чатыры беларуса. Полк паведамляе, што на дадзены момант у іх дачыненні вядуцца пошукавыя дзеянні. Гэта самыя вялікія страты, якія за раз панесла беларускае злучэнне на вайне ва Украіне.
Афіцыйна 5 ліпеня полк Каліноўскага паведаміў:
«Невялікая група нашых байцоў распачала няроўны бой з перавышаючымі сіламі ворага. Пасля некалькіх гадзін кантакту сілы акупантаў былі адкінутыя, тэхніка падбітая з ручных процітанкавых сродкаў, а сярод нашых хлопцаў толькі адзін быў лёгка паранены.
Толькі другой хваляю, кінуўшы на наш невялікі атрад значныя сілы, у тым ліку — танкі, байцоў Палка Кастуся Каліноўскага пачалі адціскаць. І нават тады нашы хлопцы не здаліся і навялі ўкраінскую артылерыю на жывую сілу і тэхніку ворага. На жаль, у пэўны момант сувязь з нашымі ваярамі перарвалася…
Можна сказаць упэўнена, што дзякуючы асабістаму гераізму і самаахвярнасці нашы беларускія хлопцы змаглі спыніць наступ танкавай калоны, тым самым даўшы магчымасць бяспечна адысці асноўным сілам УСУ на тым напрамку.
У першыя дні не было разумення таго, дзе знаходзяцца некаторыя нашыя байцы, і мы спадзяваліся на свядомасць СМІ, бо ў такія моманты вельмі важна захоўваць цішыню, каб у беларускіх добраахвотнікаў у выпадку палону застаўся шанец патрапіць на абмен, як іншыя байцы Узброеных Сіл Украіны — ды вярнуцца дадому. Менавіта з гэтай прычыны Полк вытрымліваў паўзу, каб не нашкодзіць нашым хлопцам».
