Беларускі мастак Яраслаў Кірвель у калонцы для MOST распавёў гісторыю, як намаляваў і перадаваў партрэт вядомага каліноўца «Брэста», які загінуў у канцы чэрвеня пад украінскім Лісічанскам.
— На мяжы вясны і лета 2022 года да мяне ў сацсетках звярнуўся пабрацім «Брэста» «Чарлі» з просьбай намаляваць іх камандзіра з нагоды яго нядаўняга дня нараджэння. Я згадзіўся і вырашыў зрабіць гэта бясплатна — бо «каліноўцы» і так шмат што робяць, каб я яшчэ з іх браў грошы. Гэты малюнак я намаляваў не адразу, а толькі праз пару дзён. Спачатку шукаў фотаздымак, які б мне спадабаўся ў якасці натуры, з якой я б маляваў партрэт «каліноўца». Вырашыў спачатку намаляваць яго маркерамі. Калі гэта было зроблена, на наступны дзень вырашыў перарабіць фарбамі, аднак бараду зрабіў у даволі мяшанай тэхніцы. Яе было больш цікава маляваць, такую фактурную бараду трэба яшчэ пашукаць.
Гэты малюнак можна было перадаць «каліноўцам» праз Беларускі Дом у Варшаве. Але паміж выкананнем партрэта і візітам у Варшаву прайшло прыкладна 2 тыдні. У гэты перыяд заехаў у Беласток, дзе мне далі пару шаўронаў, сярод якіх быў шаўрон Узброеных Сіл Беларусі пачатку 90-х гадоў з бел-чырвона-белым сцягам. Разам з малюнкам я перадаў гэты шаўрон «каліноўцам» праз Беларускі Дом.
Калі ўсё дайшло, мне прыслалі фотасправаздачу ад «Брэста». Мне было вельмі прыемна бачыць шчырае задавальненне ад маёй працы. Потым у сябе я заўважыў прапушчаны відэавыклік ад «Чарлі» — як аказваецца, тэлефанаваў мне «Брэст» і хацеў падзякаваць, а я гэта праспаў. Гледзячы на гэта праз прызмы сённяшніх падзей, ёсць адчуванне, што я не паспеў зноў з ім звязацца, бо ён сам у той момант набіраў, а я прашляпіў магчымасць з ім паразмаўляць — ужо назаўжды.
Калі я даведаўся, што ён загінуў, нават адразу не паверыў у гэтую навіну, нават спачатку не зразумеў, што гэта адбылося. Падобнае ў мяне было 24 лютага, калі пачалася вайна ва Украіне. Гэта ўжо другі чалавек, якога я намаляваў пры жыцці, а потым ён памёр — першым быў Вітольд Ашурак. Я не ведаю, ці дайшоў мой малюнак да Вітольда, але дакладна ведаю, што малюнак дайшоў да Івана, нашага волата, які на здымку зрабіў ненадоўга ўсмешку, якую мы ніколі не забудзем.
Дарэчы, толькі пасля я даведаўся, што той шаўрон, якую я перадаў, ён прышыў на сваю форму.
Вечная памяць.
Яраслаў Кірвель
