Сустрэча з беларускім пісьменнікам Алегам Мінкіным адбылася 8 кастрычніка ў беластоцкім МедыяПорце.
Вядоўцай быў пісьменнік і выдавец Алесь Аркуш, які прызнаецца: да апошняга не верыў, што госць даедзе з Вільні да імпрэзы, настолькі цяжка яго выцягваць на любыя мерапрыемствы, бо не любіць публічнасці.
Нагодай да сустрэчы стаў юбілей творцы, які ён сёлета адзначае — 70 год. Да гэтай даты аўтар выдаў дапрацаваны твор «Праўдзівая гісторыя Краіны Хлудаў», які і прэзентаваў удзельнікам.
Шукайце людзей, блізкіх па духу
Спадар Аркуш пабудаваў сустрэчу як гутарку, падчас якой распытваўся ў пісьменніка, як той пасля маскоўскай адукацыі прыйшоў у беларускую літаратуру і якім шляхам выдаў першую кнігу. У 90-я гады Алег займеў уласны бізнес, з-за якога расійскія бандыты скралі яго ў палон. Падрабязней пра гэта здарэнне і пра тое, як збег з палону, ён апісаў у адным са сваіх твораў.
Але само тое, што Мінкін стаў беларускім літаратарам — вынік шанцавання. Ён нарадзіўся ў Хоцімскім раёне, закончыў школу-інтэрнат, а пасля паступіў у Маскоўскі інстытут. А калі вярнуўся ў Беларусь працаваць, працу атрымаў у Наваполацку, а жыў у Полацку. Аднойчы трапіў у кола ўдзельнікаў літаратурнага аб’яднання «Крыніцы», якім тады кіраваў Уладзімір Арлоў.
У той перыяд, канец 80-х—пачатак 90-х, у Полацку жыло столькі пісьменнікаў, як ні ў адным абласным цэнтры. Гэтае інтэлектуальна-культурніцкая супольнасць паўплывала на Мінкіна, які пачаў пісаць творы па-беларуску.
Беларускае літаратурнае асяроддзе так глыбока пранікла ў аўтара, што ён узяўся за шырэйшае поле дзейнасці — склаў слоўнік рыфмаў, слоўнік адпаведнікаў, сабраў анталогію дзіцячых беларускіх вершаў, займаўся перакладамі вершаў шэрагу паэтаў на беларускую мову.
Чаму ў цяжкія часы папулярныя антыўтопіі
Прэзентаваную на сустрэчы кнігу «Праўдзівая гісторыя Краіны Хлудаў» Мінкін пачаў пісаць у суааўтарстве з Віктарам Галковым яшчэ напрыканцы 80-х гадоў. З часам ён дапрацоўваў матэрыя, дадаваў новыя эпізоды, і ўрэшце ў гонар 70-годззя выдаў канчатковы варыянт.
У антыўтопіі расказваецца пра народ, які жыве за высокім плотам і не ведае, што адбываецца за ім. У гэтай краіне да ўлады прыходзіць дыктатар, які ўсімі сіламі імкнецца ўтрымаць уладу. За падзеямі, апісанымі ў кнізе, прыгадваюцца рэальныя падзеі. Папулярнасць антыўтопій Аркуш тлумачыць тым, што таталітарызм будуецца па універсальным сцэнарыі, а чытачу важна пабачыць гэты схематызм, і часам — пабачыць падказку, як справіцца з гэтай бядой.
— Для майго пакалення Алег Мінкін — гэта жывы класік, — адзначае Алесь Аркуш. — А яго кнігу «Сурма» наогул лічу культавай. Нам вельмі пашанцавала, што такі выдатны пісьменнік у свой час знайшоў сваё асяроддзе.
