Вітаю на новым месцы. Паміж абранай эміграцыяй і вымушанай ёсць вялікая розніца. Хаця шмат з пунктаў адаптацыі падобныя.
За паўтара года, пражываючы другую эміграцыю, а таксама камунікуючы з вялікай колькасцю людзей, якія пераехалі на новае месца, я заўважыла, што ёсць рэчы, на якія варта абапірацца, каб адаптацыя была трошкі лягчэйшай.
У кожнага і кожнай ёсць свае каштоўнасці, інтарэсы і звычкі. На іх варта абапірацца пад час адаптацыі на новым месцы.
Я вельмі люблю людзей. Люблю камунікаваць, абменьвацца досведам, дыскутаваць, абмяркоўваць, бавіць разам час. Таму для мяне першапачатковае ў любым месцы — аднадумкі/цы. У кожным новым месцы я знаходжу людзей, з якімі мне добра. Альбо абіраю месца, дзе ўжо ёсць блізкія.
Вельмі шмат людзей, атрымаўшы досвед эміграцыі, гатовыя падтрымліваць наступных. Таму вельмі добрая ідэя — знайсці чалавека (ці некалькі чалавек), хто знаходзіцца тут ужо нейкі час і можа нешта падказаць. Чаты — гэта добра, але асабістую і жывую камунікацыю нішто не заменіць.
Тое, што знаёма, — бяспечна. З пераездам вельмі шмат навокал новага. Кожны дзень вывучаеш, як на новым месцы жывуць, камунікуюць, працуюць. Напачатку сустракаешся з вялікай колькасцю ўсяго новага альбо іншага — месцы, транспарт, умовы, прадукты, асаблівасці камунікацыі. Кожны дзень — велізарная колькасць невядомага.
Тым больш патрэбна тое, што знаёма. Звычайныя штодзённыя рытуалы. Нават такія простыя дзеянні, як заслаць ложак ці пачысціць зубы. Калі рабіць гэта ў такім самым парадку, як робіш заўсёды, гэта ўжо будзе кропкай, на якую можна абаперціся. Гэта ўжо тое, што знаёма, што паўтараецца і што дае адчуванне наяўнасці рэчаў, якія мы можам кантраляваць, абіраць і на якія можам абапірацца.
Я гатую стравы, якія вельмі любіла гатаваць дома. Запрашаю гасцей і кармлю іх, як вельмі любіла рабіць дома. Сплю ў ложку з правага боку, як заўсёды спала. Сям’ёй гуляем у настолкі, глядзім кіно, гатуем разам піцу. Такі простыя рэчы, якія былі доўга з намі, застаюцца з намі і на новым месцы.
Другі аспект адаптацыі — знаёмства з месцам. У якую краму я буду хадзіць за прадуктамі, якая кавярня мне даспадобы, у якім парку ёсць жаданне гуляць? Новыя месцы, якія становяцца таксама прывычнымі, вельмі дадаюць адчуванне ўпэўненасці: што я ведаю і разумею, што вакол мяне.
І шчэ адзін ракурс прывычнага — рэчы.
Важна дадаць, што гэты пункт апошні па чарзе. Найперш — бяспека, пераезд, потым закрыць базавыя патрэбы ў ежы і жытле, а потым ужо можна падумаць, як прывезці свой любімы ровар ці любімую цацку дзіцяці.
Я прывезла сюды кубак, які рабіла мне мая сяброўка. Карціну, якую намалявала другая, покрыўку на ложак, якую сшыла трэцяя. На стале стаіць драўляная цукарніца, якую вытачыў тата.
Такія рэчы — як дотык да людзей, падзей, успамінаў. Як кропкі, на які можна абапірацца, каб адчуваць, што гэта не зусім новае жыццё. Яно іншае, але маё.
Жыццё працягваецца.
А пра тое, чым, на мой погляд, адрознівацца запланаваная эміграцыя ад вымушанай, я напішу ў наступны раз.
На сувязі, Наста.
