У Копнай Гары, што адразу за мястэчкам Супрасль, беларусы гукалі вясну. Удзельніца абраду Наста Казановіч напісала для MOST колькі слоў пра атмасферу, якая панавала ў той дзень.
Сцягі Вольнай Беларусі і Украіны стаялі на варце мерапрыемства. Тут распалілі вогнішча, смажылі мяса. Шмат хто прывёз бліны і іншыя пачастункі.
Дзеці спявалі вясновыя песні, пасля забаўляліся разам з дарослымі: перацягвалі канат, палілі пудзіла. Вакол вогнішча завёўся карагод.
Нават падчас вайны нельга забывацца на традыцыю.
Бо як нам праз долю-нядолю продкі перадалі радасць першаму вясноваму сонейку, так і мы навучаем гэтай традыцыі дзяцей. Беларуская нематэрыяльная спадчына стварае ўнікальнае духоўнае аблічча народа, якое адрознівае нас ад іншых і дапамагае перажыць любую навалу.
Да таго ж такія імпрэзы дапамагаюць інтэгравацца і беларусам з украінцамі, якія ўцякаюць ад вайны, і палякам, якія ветліва нас усіх прымаюць — так, яны далучаліся да нашага святкавання.
Удзельнікі «Гукання вясны» казалі, што святкаванне адбылося нібы па-сямейнаму. Сапраўды, на эміграцыі сярод беларусаў часта чуешся як дома. Нас яднае агульная культура і адна мэта — Вольная Беларусь, у якой будзем гаспадарыць мы, беларускі народ.
